schrift p

Liedje van Hans Dorrestijn. Toevallig gehoord in een radiogesprek met Mario Molegraaf (over Plato en Hans Warren; ook interessant). Het is helaas maar half zo leuk in tekst zonder geluid.

Tekst en muziek: Hans Dorrestijn

Ging ome Jan maar dood
Zijn onwil is heel groot

Dus, ome Jan die blijft bestaan
Al wordt hij geslacht als een kip of een haan
Al roosteren we hem in de koekepan
Daar wordt hij alleen maar levendiger van

Ging ome Jan maar dood
Ging ome Jan maar dood

Die lamstraal wordt wel honderd jaar
Al knippen we ‘m open met een schaar
Al slaan we een moker op zijn kop
Daar knapt die ouwe lul van op

Ging ome Jan maar dood
Ging ome Jan maar dood

Al zagen we hem bei zijn benen af
Dat brengt hem geen stap dichter bij zijn graf
Al proppen we ‘m vol arsenicum
Dat brengt ome Jan niet uit zijn hum

Ging ome Jan maar dood
Ging ome Jan maar dood

Al binden we zijn handen op zijn rug
En gooien we hem van een hoge brug
Dan klimt ome Jan weer op de wal
Omdat het Kwaad overwinnen zal

Ging ome Jan maar dood
Ging ome Jan maar dood

Wanneer komt ooit oom Jan zijn tijd
En zijn we die rotzak eindelijk kwijt
We stoppen hem tien meter onder de grond
Misschien houdt hij dan zijn grote mond

Kom met knuppels en met zeisen
Hem de laatste eer bewijzen
Ging ome Jan maar dood